خفاش و مقالات او

یک شبی خفاش گفت از هیچ باب               یک دمم چون نیست تاب آفتاب

می شوم عمری بصد بیچارگی                   تا بباشم گم در او یکبارگی

چشم بسته می روم در سال و ماه            عاقبت آخر رسم آن جایگاه

تیز چشمی گفت ای مغرور مست              ره تو را تا او هزاران سال هست

بر چو تو سر گشته این ره کی رسد            مور در چه مانده در ره کی رسد

گفت با کی نیست من خواهم پرید              تا ازین کارم چه نقش آید پدید

سالها می رفت مست و بی خبر                تا نه قوت ماندش نی بال و پر

عاقبت جان سوخته تن در گداز                   بی پر و بی بال عاجز ماند باز

چون نمی آمد ز خورشیدش خبر                گفت از خورشید بگذشتم مگر

عاقلی گفتش که تو بس خفته ای              ره نمی بینی که گامی رفته ای

و آنگهی گوئی کزو بگذشته ام                  کاینچنین بی بال و بی پر گشته ام

زین سخن خفاش بس ناچیز شد               آنچه از وی مانده بد آن نیز شد

از سر عجزی بسوی آفتاب                        کرد حالی از زبان جان خطاب

گفت مرغی یافتی بس دیده ور                 پاره ای زو دورتر بر شو دگر

این سخن از سوز دل چون گفت و درد            آفتاب از جود کار خویش کرد

قسمت بی دیده ای شد روشنی                دولت آمد گشت مسکینی  غنی

ازمنطق الطیر عطار نیشابوری

علی خادم نمازخانه



تاريخ : شنبه ٢٥ آذر ۱۳۸٥ | ۳:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()