یاری اندر کس نمی بینیم یاران راچه شد             دوستی کی آخر آمد دوستاران را چه شد


آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست    خون چکید از شاخ گل ابر بهاران را چه شد

کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی      حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد

لعلی از کان مروت بر نیاید سالها است             تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار             مهربانی کی سر آمد شهر یاران را چه شد

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست    عندلیبان را چه پیش آمد حزاران را چه شد

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند          کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

زهره سازی خوش نمی سازد مگرعودش بسوخت      کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش         از که می پرسی که دور روزگاران را چه شد

 

یارب مباد کس را مختوم بی عنایت

درهوایت بی قرارم روز و شب                سر زپایت بر ندارم روز وشب

روز شب را همچو خود مجنون کنم     روز و شب را کی گذارم روزوشب

 

مگر تو روی بپوشی و فتنه باز نشانی    که من قرار ندارم،که دیده ازتو بپوشم

من رمیده دل آن به که در سماء نیایم        که گرزپای درآیم به درزنند به دوشم

مرا مگوی سعدی طریق عشق رها کن         

               سخن چه فایدن گفتن چو پند نی ننی یوشم

 

خداوندا مُ بیزارم از این دل                  شوق زان در آزارم از این دل

زبس نالیدم از نالیدن تنگ                  زما بستان که بیزارم از این دل

 

دل می رود زدستم صاحب دلان خدا را           

                 دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی نشستگانیم ای باده شرطه برخیز               

                  شاید که با ذوق بینیم دیدار آشنا را

 

ای نهار عاشقان در دست تو                   در میان فتابم روز و شب

آن شبی کن وعده دادی روزاست          روز و شب را،می شمارم روزوشب

 

عشق تو آتش جانا زد بر دل من                     بر باد غم داد آوای نی من

روی تو چون دیده ای دل بهترزلیلی            شو بند زنجیر دام مجنون دل من

وصل تو مشکل، مشکل، جان دادن آسان    

              یارب کن آسان آسان، این مشکل من

 

نه بوی مهر می شنویم نه صلح ای عجب           

              نه روی آنکه مهر دگر کس بپروریم

از دشمنان برم شکا یت به دوستان    

       چون دوست دشمن است،شکایت کجا بریم  ای دوست

ما خود نمی رویم دوام از قفای کرد        آن می برد که ما به کمند ری اند بریم

سعدی تو کیستی، که درین حلقه کمند          چندان فتاده اند، که ما سیل لاغریم

 


ما گدایان خیل سلطانیم      شهربند هوای جانانیم     

 بنده را نام خویشتن نبود     هرچه مارا لقب دهند آنیم

 گر برانند و گر ببخشایند          ره به جای دگر نمی دانیم

چون دلآرام می زند شمشیر           سر ببازیم ُ رخ نگردانیم

دوستان در هوای صحبت یار          زر فشانند و ما سر افشانیم

هر گلی نو که در جهان آید              مرغ عشقش هزار دستانیم



تاريخ : چهارشنبه ۱٢ فروردین ۱۳۸۸ | ٥:۳۸ ‎ق.ظ | نویسنده : | نظرات ()